Veldur lærð hegðun úr æsku eigingirni og blindu hins fullorðinna á þarfir annarra?

Vaknaði illilega upp við að vinur minn sagði við mig veistu að “þú getur ekki átt í samskiptum við fólk nema það þurfi á þér að halda”.

Ég hugleiddi þetta eitt andartak og sá svo sannleikann í þessum orðum.  Fjarlægist fólki ef ég get ekkert gert fyrir það.  Get ekki átt í jafningjasamskiptum set mig oftast skör lægra eða þessvegna ofar en aðrir.  Fann að ég varð sorgmæddur og dapur um leið og þetta varð ljóst auðvitað hef ég vitað af þessu en aldrei samþykkt það.

Það er eitt að vera hjálpsamur og annað að vera ekkert nema að fólk þurfi á mér að halda. 

Er ég kanski efni í stjórnmálamann? Fel lélega sjálfsmynd og óöryggi bakvið stjórnsemi, ofurskilning, hjálpsemi og inn á milli undanlátssemi.  Dreg mig svo í hlé þegar fólk skilur ekki fornfúsan tilgang minn.    

Auðvitað er ekki hægt að alhæfa svona.  Þetta er líka hæfileikapakki sem nýtist vel í lífinu ef rétt er haldið á málum.

Samfélagið virðist samt ein stór vanhæf fjölskylda þar sem allir eru að leika hlutverkin sem þau lærðu í æsku.  Hver sér ekki bjargvættinn, uppreisnarsegginn, gleymda barnið í fólki í kringum sig?  Heima, í skóla, í vinnu, með vinum eða á Alþingi allstaðar erum við í hlutverkunum sem við lærðum í æsku af foreldrum eða öðrum fullorðnum á heimilinu.  Hver þekkir ekki að upphefja sig á kostnað annarra, láta vita af sér með festu, undanlátsemi eða svipbrigðum?  Að eiga erfitt með að finna sig í jafningja- samskiptum þar sem jafnvel fólk er sammála um að vera ósammála. Að geta séð það góða sem hinn er að gera.

Hver þekkir ekki augnablik þar sem ljóst er að hinn aðilinn hefur á réttu að standa en það er bara ómögulegt að samþykkja það? Við getum bara ekki skipt um skoðun því hvað heldur fólk (kjósendur) þá um okkur?  Sjálfsmyndin er brothætt og tilfinningin að vera minnimáttar  yfirþyrmandi.  Við getum ekki tekið áhættuna af því að vera viðkvæm því stutt er í innri vanmátt og sársauka. Við hættum að treysta öðrum sem börn og kunnum ekki að treysta sem fullorðin.  Það var ekki staðið við gefin loforð og lítið gert úr trausti því sem barnið sýndi.  Með þessi viðhorf förum við inn í fullorðins samskiptin.   

Er nema von að eitthvað brenglist í mannlegum daglegum samskiptum.  Að þau birtist öðrum einkennilega og í ósamræmi við það sem við sýnum.  Að því ytra fullorðin að innan er barnið að stjórna viðbrögðum okkar.

Í ofannefndu get ég séð sjálfan mig á ýmsum skeiðum lífsins. Margt hefur breyst og sem betur fer hef ég getað alið mig sjálfur upp til að vera ánægðari með sjálfan mig, sáttari við spegilmynd mína og innri mann.

Vanvirkt samskiptamynstur hvers og eins t.d. á Alþingi er einfaldlega útfærð mynd af áhrifum uppeldis okkar.  Viðbrögð, viðhorf öll samskipti litast af því sem við lærðum í æsku. Ef við breytum engu frá þeim tíma eru grunnviðbrögð okkar óbreytt þrátt fyrir að ýmiss fullorðinshegðun hefur lærst.

Það eru þessi berskjölduðu grunnviðbrögð sem við sjáum svo mikið af á Alþingi í samskiptum í ræðustól sem annarsstaðar.

Það er kominn tími til að við tökum fullorðins ábyrgð á lífi okkar og sýnum okkur sem öðrum þá virðingu að vera virk í hlustun og virða skoðanir annarra.

Tökum fullorðins ábyrgð og hættum að segja þrjósku nei við öllu sem hinn aðilinn segir. Náum saman um grunnþarfir þjóðarinnar og þær breytingar sem verður að gera til að við náum réttlátlega að uppfylla þessar kröfur.

Tölum svo saman frá hjartanu ekki alltaf í gegnum lærðu hegðunina sem býr í forritaða höfðinu okkar.

Getur einhver útskýrt stjórnmálaástandið?

Hagvöxtur, minna atvinnuleysi en meiri verðbólga. Hagstæð út/inn verslunarstaða landsins, hækkandi lánshæfismat, betri staða en í flestum löndum í kringum okkur.  Samt pólístískt fellibyljaástand og allt virðist vonlaust þegar hlustað er á stjórnarandstöðuna.

Staðreyndin er að flest er að breytast í rétta átt hægt og rólega.  Svo koma svona atriði eins og að Sjálfstæðisflokkur tekur af þjóðinni rétt til að greiða atkvæði um stjórnarskrámálið. Frumvarp um sjávarútveg má vera ekki fullkomið en tími er kominn til að taka gjafirnar tilbaka sem Sjálfstæðisflokkurinn afhenti ásamt bönkunum á silfurfati.  Vissulega með dyggilega aðstoð framsóknar.

Mér finnst fráleitt hvernig stór hluti stjórnmálafólks hugsar aðeins um eigin afturenda í máli eftir máli.  Hef áður sagt að endurskoða verður fjárlagagerð frá grunni og skipta sameiginlegum fjármunum jafnt og réttlátt eftir tekjum og getu fólks. 

Húsnæðis- og heilbrigðismál og matarverð eru forvarnarmál sem verða að vera í fyrsta sæti. En þau eru það bara alls ekki því miður hjá neinum flokki að því virðist.  Það gengur vel hjá okkur en áfram er vitlaust gefið þegar um þessi grunnréttindi okkar er að ræða.

Engin tekur á þessum grunnþáttum af alvöru og setur þau á oddinn.  Leggjum niður vaxta,húsaleigu, öryrko, félagslegar - BÆTUR og förum að kalla þetta GREIÐSLUR sbr. vaxta- og örorkugreiðslur.  Þetta eru greiðslur úr sameiginlegum sjóðum til þeirra sem þurfa á og eiga rétt á jöfnun úr þessum sjóðum.  Orðið bætur er úrrelt og notað meðvitað eða ómeðvitað til að halda stórum hópum í samfélaginu í "úrhraks" minnihlutahópum. 

Auk þess á eftir að fara í gegnum skatta- og reglugerðakerfin þegar um þessi mál er að ræða til að ein greiðsla hverfi ekki vegna greiðslu úr öðrum sjóði með ákvæði eins og "þrátt fyrir ákvæði um greiðslu" í reglugerðum.  

Fáránlegar umræður um ekkert sem skiptir nokkru máli eru endalaust í gangi vegna eigin persónulegrar metnaðar þingmanna og þjóðin gleymist í eigingjarnan hugsunarhátt of margra í fallegum sal Aþingis.

Sjálfmiðað fólk sem týnt í dimmri þoku öryggisleysis og með margbrotna sjálfsmynd getur ekki sameinast um hagsmuni þjóðarinnar á að vera annarsstaðar að gera eitthvað allt annað.

Er einhver þokkalega hlutlaus stofnun sem getur sett með skiljanlegum hætti á blað raunverulega stöðu þjóðarbúsins?? Er einhver sem með trúverðlegum hætti getur sagt okkur satt án þess að brengla allt sér í hag með einum eða öðrum hætti ef á þarf að halda fyrir eigin persónulega sjálfsvirðingu.

Hækkar hagvaxtarspá sína

Eru óp annarra mín innri rödd?

"Mig langar til að verða mín innri rödd" var sagt við mig um daginn.  Óskin var einlæg, falleg og þrungin djúpri löngun til að lifa eigin lífi í eigin skinni með því að hlusta á eigin rödd.

Einhverstaðar í æsku er eins og við týnum rödd okkar og hugmyndir annarra um hvað og hver við erum segir til um verðmæti okkar.

Oft þegar við kunnum ekki að hlusta á eigin rödd við til hjarðhegðun og mikil þörf fyrir að tilheyra ákveðnum hópi, einni rödd sem læðist hvíslandi sem lágvært óp inn yfir okkur og verður okkar rödd.  Ekki innri rödd heldur rödd sem kemur utan frá og segir mér að ég tilheyri hópi og skapar þannig vissu um að ég sé ekki lengur ein/n.

Ef einhver er duglegur og kemur sinni rödd á framfæri við hóp hinna "raddlausa" getur viðkomandi haft mikil áhrif og skapað hjarðhegðun og öðlast völd.

Stjórntæki þess duglega og oft óörugga er oft sterk "fölsk", sannfærandi ytri rödd sem tekur yfir og stjórnar umhverfinu og öðru fólki.  Þessi sterka rödd er sterk vegna þess að án þess að sannfæra aðra um tilverurétt sinn á hann sjálfur ekki tilverurétt.  Sóst er af öllu afli eftir völdum að selja sína hugmynd hvað sé rétt fyrir hina í hópnum.  

Þessar "sterku raddir" eru oft raddir hagsmunaaðila sem taka sig saman um að verja sig og sína sameiginlegu innri rödd.

Dæmi eru Stjórnmálaflokkar, LÍÚ, SA, SI, Samtök fjármálafyrirtækja og allskonar samtök hagsmunaaðila.  Aðilar sem líta þröngt á eigin hagsmuni og eigin heilsu og völd. Allt snýst um völd.

Innri sameiginleg rödd skapar heildarhópöryggi og verður yfirþyrmandi og kæfir einstaklingssamviskuna.

Það lærði Steve Jobs líka. Hann dró ályktanir af reynslu sinni og ráðlagði tilheyrendum: “Tími þinn er takmarkaður og sóaðu honum ekki á að reyna lifa lífi annarra. Láttu ekki hugmyndir annarra fjötra þig – sem er það að láta aðra stjórna þér. Leyfðu ekki ópum annarra að verða þín lífsstefna. Hið mikilvæga er að vera svo hugrakkur að hlusta og hlýða sinni eigin innri rödd.”

Þessi einlæga bón "mig langar til að verða mín innri rödd" var einlæg, falleg og þrungin djúpri löngun til að lifa eigin lífi í eigin skinni með því að hlusta á eigin rödd.

Við eigum held ég öll þessa ósk sameiginlega að hlusta á eigin innri rödd að lifa eigin lífi að hafa okkar lífststefnu. Ekki hrekjast um eftir vindátt og skipta um skoðun eftir því sem aðrir segja að sé best fyrir okkur.

Við erum sem þjóð einn hópur og svo margir hópar sem berjast um völd. Berjumst um að ráða yfir hinum. Okkur skortir þroska og innsæi til að leyfa sameiginlegum þörfum að ráða. Því oft þurfum við að skipta um skoðun, skipta sameiginlegum auði á milli okkar allra og finna að sameiginega erum við sterkust.

Tekjulágir skattlagðir

Föst í "raunveruleika" rörsins og skíthrædd við breytingar!

Segja má að við sjáum ekki sólskinið vegna skuggans sem gæti hugsanlega komið eða ekki.  Lítum svo stórt og yfirgripsmikið á okkur og málefni þjóðarinnar að við sjáum ekki litlu hlutina og venjulega fólkið.  Forvarnir er að raunsætt sjá að þörf er að fara nýjar leiðir í atvinnumálum.  Forvarnir er að sjá tvöfeldnina í því að annarsvegar vilja olíu á Drekasvæðinu og hinsvegar tala um Ísland sem land með umhverfisstefnu sem er alvörustefna.  Segja nei við olíuauð og mengun og fara nýjar leiðir í orkuöflun!

Til að mynda er margt að réttri leið hér á landi.  Það er ljóst svona í stærra samhengið "þjóðin".  En svo er það fólkið sem lendir í eilífar biðstöður og óþarfa álag vegna seinagangs í kerfinu.  Langur biðtími eftir niðurstöðu dóma varðandi t.d lánamál sem geta haft áhrif á líf fólks er óþolandi og niðurlægjandi. Það er fáráðanlegt að húsnæði, matur og lán hækki vegna þess að bensín hækkar eða annað óskylt hafi áhrif á verðlagningu þessara grunnþarfa. Furðu sætir að ekki skuli vera búið að aftengja þar á milli fyrir löngu!

Getur verið að ekki sé verið að vinna nægjanlega á báðum endum efst í kerfinu og svo í grunninum þar sem fólkið er?  Getur verið að meðvirkni sé raunverulegur vandi?  Að við eigum erfitt með að stíga út úr skaðlegum aðstæðum, að okkur finnist aðrir ófærir um að sjá um sig sjálf eða að ég gefi ráð og leiðbeiningar óspurður?  Getur verið að ég sé of oft að reyna að sannfæra aðra um hvað þeim "á" að finnast og hvernig þeim líður í "raun og veru"?

Forvarnir er ekki orð sem er vinsælt í stjórnmálum.  Forvarnir taka tíma og árangur kemur oft seint í ljós og þolinmæði skortir vegna t.d. kosninga. 

Nýjasta hugmyndin um skort á þolinmæði og viðsýni er "pillugjöfin" til unglingsstúlkna í skólum landsins jafnvel án vitneskju forráðamanna.  Hvergi kom ábyrgð drengja, stráka eða manna fram í umræðunni. Hvergi var rætt um forvarnir og fræðslu sem þarf að vera alveg frá þessum unga aldri þ.e. að gera kynlíf eitthvað sem er eðlilegt,  ekkert feimnismál og má ræða.  Er hægt að tala um kynlíf við 11 ára aldur er það ekki eitthvað allt annað?  Allt er að breytast með nettengingu okkar við umheiminn og ekkert fær því breytt. Forvarnir, opin umræða að hætta þessu pukri sem okkur fullorðna fólkinu er svo tamt er eina leiðin til að stela þögninni sem ríkir um kynlíf allt í kringum okkur.

Forvarnir er m.a. að byggja upp sjálfstraust og sjálfsmynd m.a. unga fólksins. Trú á eigin getu,  eigið verðmæti og sjálfsþekkingin er leiðin að hamingjunni.

Forvarnir er að halda í lágmarki húsnæðis- og matarkostnað fyrir fólk. Forvarnir er að hafa heilbrigðiskerfið aðgengilegt fyrir alla. Forvarnir er uppbygging innra verðmætamats og heilbrigða trú á eigin getu og virði. Þessi uppbygging hefst við fæðingu og heldur áfram næstu árin.

Hvernig stendur á því að stór hópur af ungu fólki í dag er fast inni herbergi við tölvuna? Að raunveruleikinn í tölvunni virðist hættuminni en raunveruleiki lífsins.  Hvernig stendur á því að það er svo erfitt að fara yfir þröskuldinn milli unglings- og fullorðinslífsins?  Hvernig stendur á því að ungt fólk notar ekki alla möguleikana sem bjóðast um allt. Hvað veldur óöryggi og framtakshræðslu þeirra?  Getur verið að eini möguleikinn sem ekki er til er það að fá að vera venjuleg manneskja?  Að reyna hluti, gera mistök og reyna aftur er eðlilegt og ekki hættulegt eða niðurlægjandi.  Fullorðins nútíma tískuklæðaburður unglinga er hann eðlilegur fyrir þau og hvað gerir hann við sjálfsmynd þeirra?  Hver er ábyrgð fullorðinni á þessu öllu?  Er fullorðna fólkið með lélegt sjálfstraust og trúir ekki t.d. að aga og setja mörk sé að elska og virða einstaklinginn.  Gleymum ekki að við erum öll að gera okkar besta en stundum gerum við mistök og það er í lagi ef við lærum af þeim og breytum út frá því.

Erum við of sjálfmiðuð og viljum að börnin verði lítil eftirmynd af okkur?  Að þau verði óendanlega hamingjusöm og eigi eilíft líf. Skortir þekking á raunveruleikann?  Skortir samræða og raunsæi í bland við hlátur og hamingju?

 

 

 

Bar þá engin ábyrgð??

Gat engin gripið inn í gang mála? Var engin eftirlitsskylda. Kosnir fulltrúar virðast enga ábyrgð bera en eiga einfaldlega ábyrgðarlausan dvalarrétt á Alþingi um óákveðinn tíma og örugg eftirlaun.  Persóna ráðherrans er aldrei málið heldur embættið og ábyrgðin sem fylgir viðkomandi embætti.

Mér er ómögulegt að skilja þetta gegnum gangandi ábyrgðarleysi allra embætta hjá hinu opinbera.  Það er í raun sárt að hlusta á ráðherra tala um tímabilið fyrir "hrun" og segja við héldum eða trúðum því að þetta væri í lagi.   Engin spyr sjálfan sig hvort þau voru ráðin til að halda og trúa eða til að bera alvöru ábyrgð á sínum málaflokkum fyrir hönd þjóðarinnar.  Vera vakandi yfir velferð þjóðarinnar ekki yfir velferð vina og vandamanna.

Verður niðurstaða alls að þetta "var bara svona" og engin gat gert nokkurn hlut?  Aðaltilfinning mín er vonbrigði og sorg vegna allra sem í getuleysi sínu taka ekki ábyrgð og alla sem í getuleysi láta ekki aðra taka sína ábyrgð.  Ég sem kjósandi geri þá kröfu að þau sem vildu fá að því mér finnst augljósa ábyrgðartengda kosningu til Alþingis og embætta sem þar eru taki sína ábyrgð

Pólítísk ábyrgð virðist enn engin vera þegar inn á Alþingi er komið.  Ef færðin er skoðuð inni á gólfi Alþingis virðist þar vera mikil hálka og allir renni bara í gömlum farvegi hefðarinnar og þannig á það víst bara að vera.  Ég er vonlítill um breytta hugsun og nýjar framkvæmdir allt virðist mjakast áfram en renna svo tilbaka í óbreytt ástand.

Við fáum vonandi sem fyrst nýja stjórnarskrá sem Alþingi breytir ekki nema þjóðin segi sitt fyrst um hana óbreytta frá Stjórnlagaráði.  Eins og staðan er þá er ég ánægður með að Forseti skuli vilja sitja áfram um þó óákveðinn tíma.  Trú mín á stjórnmálin er horfin í bili og hann er að mér virðist eina öryggisnetið um stundir.

Notuðu viljandi loðið orðalag

Loðin meðaltals fréttamennska!

Það lítur ekki vel út á myndinni sem er birt hvernig vaxtabætur hafa þróast.  En er fréttin nægjanlega vel unnin til þess að gefa raunmynd af því sem er að gerast?

Meðal-tekjur - fjölskyldur og meðalskuldir hvað segir það okkur? Barasta eiginlega ekki neitt um raunveruleikann.  Lækkun bóta getur hlaupið á hundruðum þúsunda hjá meðalfjölskyldu! Hver er þetta að hlaupa?

Þessi meðaltalssiður að birta meðaltalstölur um meðaltalsskuldir og meðalendurgreiðslur er meir en að meðaltali villandi.

Ég vil sjá hvað fólk með lægstu tekjurnar og minnstu eignina er að fá á mánuði í vaxtabætur og hverjar eru tekjur þeirra brúttó og nettó.  Hvað eru þau með hæstu tekjurnar og oftast mestu eignina að fá til sín. Hvernig skiptist þetta miðað við tekjur, eignir, skuldir, stærð húsnæðis og fjölskyldustærðar?  

Þessi meðaltalsleikur er hættulega villandi og segir hreinlega ekkert um raunveruleikann. Hættum þessum meðaltalsleik sem er of oft notaður í pólítískum tilgangi og ekki til að upplýsa um raunveruleikann.

Og afhverju er aldrei fjallað um hvernig húsaleigubætur koma í raun út hjá fólki sem er á vægast sagt ofurselt á ófullkomnum leigumarkaði á Íslandi. Væri það ekki fróðlegt að sjá?

Mikil lækkun vaxtabóta

Valdatafl stjórnmálamanna!

Getur verið að þetta sé eigingjörn valdabarátta? Frá því að við að hluta komum frá Noregi og Írlandi höfum við verið í basli með sjálfsmyndina.  Viljum sýnist sjálfstætt ríki við viljum vera barasta stórt ríki og skipta máli hvað sem tautar og raular og hvað sem það kostar. Þar afleiðandi eru teknar eigingjarnar ákvarðanir sem snúast fyrst og síðast um sjálfsvirðingu og sjálfsmynd 63ja atkvæðisbærra þingmanna.  Þannig að ráðamenn slakið á og farið að fjalla um hagsmuni heildarinnar lands og þjóðar!

Krónan er og verður basl fyrir litla Ísland með fábreyttan útflutning og 320.000 íbúa.  Stoltið og hroki er að verða fall okkar að þessu leyti. Minnimáttarkennd sem hrjáir heila þjóð hérumbil er ekki farsæl til framdráttar. 

Óttinn við að missa "völd" sem er í raun ekkert því utankomandi aðstæður ráða mestu um krónutengdan hag okkar.  Þessar eigingjörnu leiðir stjórnmálanna, kosta einstaklinga og landið í heild ótrúlegt öryggisleysi.  Basl og þvaður um leiðir sem allar nema ein, sem má ekki fara, eru aðeins tímabundnar bjargleiðir því fljótt fer í gamla farið. 

Er staða okkar svo góð núna? Hvað með bjargráðið verðtrygging skulda? Hvað með útflutning á fiski og ál? Endalausar sveiflur og óvissa um innkoma og útgjöld.

En nei, við eða þau (Alþingi) geta ekki hugsað sér að missa "valdið" og eyða ógrynni tíma í vonlítla baráttu sem í raun aðilar/aðstæður í útlandinu ráða útkomunni á. Kjör landsmanna andlega, líkamlega og félagslega vellíðan þjóðarinnar er skiptimyntin í valdabaráttunni.  Og þetta allt virðist bara engu skipta þegar stolt og hroki ásamt innantengdu þjóðaröryggisleysi er annarsvegar.

Eru við hugsanlega meðvirk með okkur sjálfum? Þurfum við sem fyrst kosningar?  Er það góða fólk sem kom okkur áfram úr hruninu búið með orkuna sína og ber að segja takk og halda áfram með nýju fólki ef svo velst á stjórnpallinn?

Ég er að tala um nýtt fólk ekki Sjálfstæðisflokkinn!

Bæði kostir og gallar

Aðgát skal höfð í nærveru sálar.

Get verið sammála um að mál sem þetta eru alvarleg.  Það verður þó að taka þau frá öðru sjónarhóli en við erum vön að gera á Íslandi.  Þetta snýst um heiðarleika, trúverðugleika og traust sem verður að vera  ófrávíkjanlegt að ríki hér á landi þegar um opinberstörf er að ræða.   Þetta snýst ekki um hvort viðkomandi sé sár eða moðgaður vegna þessa, mikið eða lítið sekur eða jafnvel alls ekki að beinu broti heldur hvort hann njóti framvegis trausts í starfi þegar þarf að taka á mál sem jafnvel svipar til þeirra er verið er að rannsaka.

Í greinargerð Ásbjörns Björnssonar og Ástráðs Haraldssonar kemur m.a. eftirfarandi fram: 

„Við teljum í ljósi framangreinds að fram hafi komið upplýsingar um atvik sem er til þess fallið að draga megi í efa trúverðugleika forstjóra FME en viljum ítreka að ekkert í okkar skoðun á þeim gögnum sem fyrir liggja tekur af tvímæli um að um lögbrot hafi verið að ræða"

Hagsmunir almennings ganga á undan öðru og verður því ef minnsti vafi er á heiðarleika að víkja viðkomandi úr starfi.   En ástæðulaust að vera með óbeinar ásakanir og ljótt orðbragð þegar þetta er rætt.  Komum fram við aðra eins og við viljum að komið sé fram við okkur. Verum hrein og bein án þess að gera lítið úr öðrum.

Nýja Ísland krefst þess að ný vinnubrögð séu viðhöfð í starfi hvort sem er á Alþingi eða í opinberum störfum að öðru leyti.

Gat ekki um félög á Guernsey

Hrósa má þegar vandað er til verks og vanda um er skortir þar á.

Það er lenska hér að segja að allt sé að fara fjandans til.  Að kenna ríkisstjórninni um allt sem aflaga fer og sérstaklega um það sem ekki er gert.

Ég held í sannleika sagt að ríkisstjórn Jóhönnu Sigurðardóttur sé allt nema öfundsverð.  Hver hefði verið tilbúinn til að stinga höfði sínu inn í þetta geitungarbú sem samfélagið var haustið 2008? 

Upplifi eins og að núverandi stjórn hafi gert allt sitt besta og hugurinn á bakvið allar gjörðir heiðalegur og ærlegur.  Það var og er bara það sem gert hefur verið.  Allir hafa verið að gera sitt besta en gamlar hugmyndir haldið okkur föstum í hjólförum fortíðarinnar. Enn er þó hægt að breyta um stefnu ef tekið er af skarið núna og tekið úr sjálfskiptingunni og farið í gömlu góðu beinskiptu aðferðinni. Hver aðgerð skoðuð frá byrjun til enda og ekkert gefið eftir til að markmiðin náist.  

Unnið verið hefur verið að mestu eftir gömlum hugmyndum um lausnir af stjórnendnum sem voru af gamla skólanum og alið upp á gamla Íslandi!  Þar af leiðandi hefur útkoman verið heldur döpur og ekki alveg í átt að opnari umræðu, meira lýðræði, meira jafnræði og skortur á samtali/samræðum við fólk algjört og er það kanski alvarlegustu mistökin.

Þetta samtal valdhafa við fólkið hefur verið í messi, algjöru messi! Stjórnendum sárvantar fjölmiðlafulltrúa sem getur kennt þeim að koma fram og tala við okkur. Það er sko ekki auðvelt að tala við þjóð sem er einstaklingshyggjusamfélag og oft ansi geðstirt, fast í sínu og vill fá sitt fram.   Hver í sínu horni að halda utan um sitt og hagsmunaaðilar sjávar, landbúnaðar og fjármagns eru þar ansi framarlega í flokki.

Hef áður sagt það en hér skal það endurtekið. Taka verður fjárlagafrumvarpið upp og raða flestu þar í nýja forgangsröð.  Grunnurinn er hamingjusamt og heilbrigt fólk. Taka upp heilbrigðismál, húsnæðismál og skoða grunnlaun sem atvinnulausir, aldraðir og öryrkjar eru að fá. Fjármagn er til en það er alltaf spurning um forgangsröðun og þessi eilífðarvandi sem heitir kjörtímabil.

Í lýðræðisríkjum hefur of mikið farið í vaskinn vegna þess að ekki er hægt að taka langtímaákvarðanir.  Allt er miðað við að það skili árangri innan fjögurra ára og endurkjör sé tryggt.  Þannig er það bara  hvort sem okkur líkar vel við eða ekki.  Hugsað er í kjörtímabilum og þar af leiðandi eru allar ákvarðanir þings teknar til skamms tíma og eru svona "strax samþykktir"  Upplifi stundum eigingirni sem grunntilfinningu sem fær að blómstra of frjálslega og of víða.

Matarverð, húsnæðisendurgreiðslur, uppbygging leiguhúsnæðis, heilbrigðismál, forvarnarstarfsemi þetta á að vera í forgangi.  Ætluðum við ekki að læra af finnum?  Eða ætlum við að hugsa í kjörtímabílum?

Svo verður að setjast í kringum þessi nýju markmið og skoða hvernig þessu verður sem best við komið fjármálalega séð.  Hvað þarf að gera í nýrri stefnu í dreifingu tekna þjóðarinnar og öðru til að koma  grunnjafnrétti í framkvæmd á Íslandi.  Eins og staðan er í dag er bullandi ójafnvægi í sjálfsögðum mannréttindum og minna lýðræði en við viljum sjá og heyra.

Búum við í sama landi kæra þingkona?

"Þetta er óásættanlegt" segir Ragnheiður um tjaldbúðirnar á Austurvelli.  Tjaldað er hjá Jóni Sigurðssyni á táknrænasta fleti borgarinnar til að vekja athygli á félagslegu misrétti og óánægju með störf Alþingis.  Þetta er ekki fegrunarátak ágæta þingkona heldur grafalvarleg mótmæli hóps íslendinga sem eiga sinn rétt til jafns til fólksins inni í Alþingishúsinu.

Við erum óvön að fólk láti í ljós óánægju hér á landi og alveg kominn tími á hverskonar aðgerðir til að ýta við stjórnendum landsins.  Húsbóndahollustan hefur ekkert fært okkur nema skert og þvingað lýðræði sem stjórnast af ýmsum hagsmunasamtökum og fjármagnseigendum. 

Heyra má hræðsluáróður Samtaka atvinnulífsins, bændasamtaka, LÍÚ og fleirri aðila um að allt sé að fara fjandands til ef við tengjumst evrópu í bandalagi.  Um leið eiga nefndir aðilar sitt fólk í þinghúsinu sem hafa þarf gætur á.

Svo tjaldið áfram gott fólk og það ekki til einnar nætur því slíkt dugar ekki þegar móttakandinn er með allar gættir lokaðar og sér ekkert í húsinu fyrir framan.

Tjöldin ekki til prýði