Óþroskaðar leiðir til lausnar gera það brýnt að flengja hressilega báða aðila!

"Við erum vægast sagt mjög óhressir" segir formaður Fíf og er móðgaður.  En að mis-nota aðstöðu sína til að knýja fram hluti er sem sagt þroskuð samningaaðferð?  Fengum loforð um alvöru samningamenn!  En svona framgangsmóti er yfirleitt aðeins möguleg leið þeirra sem geta stöðvað allt og alla með aðgerðum. Fárra í lykilstöðu í samfélaginu. Um leið þeirra sem eru með meir en meðallaun eða meira.

Er ekki kominn tími á nýjar leiðir við samningagerð?  Það er alltaf vitað um lengd samninga en lítið gert fyrr en komið er að ögurstundu og hægt að hóta með aðgerðum.  Afhverju er ekkert gert?  Það þarf auðvitað tvo til að ná samningum. 

Algengast virðist vera að með rörasýn horfa á allt sem aðilar eru ekki sammála um! En það er of oft stærsti og mikilvægasti hluti samninganna.  Heitir ekki þáttur "24" en það er alltof oft móttó samningsaðila.  Njótum þess að vaka og gerum svo í svefngalsanum samninginn sem við gátum gert í upphafi. Þessi "24" spennuþáttaraðferð er löngu úrrelt!

Það er til fólk sem kann og ættu að vera til þekktar aðferðir sem gera þetta sífellda hryðjuverkabrölt óþarft.

"Loftur Jóhannsson, formaður samninganefndar flugumferðarstjóra, lýsti í Kastljósi Sjónvarpsins í kvöld miklum vonbrigðum með ríkisstjórnina, sem hann sagðist hafa bundið miklar vonir við sem stjórn hinna vinnandi stétta. Sagði hann ríkisstjórnina hafa látið undan hvatningu stjórnarandstöðuþingmanns um að fremja mannréttindabrot og vísaði þá til þess, að Kristján Þór Júlíusson, þingmaður Sjálfstæðisflokks, lýsti þeirri skoðun í samtali við mbl.is í gærkvöldi, að setja ætti lög á deiluna."

Stór orð um mannréttindabrot hjá ríkisstjórn hinna vinnandi stétta segir Loftur.  En hinir vinnandi stéttir eru á fleiri stöðum en hjá fámennum hópum í lykilstöðum til hryðjuverku.  Ábyrgð þeirra sem stjórna stendur á breiðari grunn en áðurnefndum hagsmunagrunni.

En ábyrgð beggja aðila er jöfn! Ábyrgð til að semja er hjá báðum á meðan samningar eru í gildi og klára málið með góðum fyrirvara.

Stór orð og hótanir eru aðferðir sem er hvorugum aðila til sóma.  Lýsir frekar stöðnun við að finna leiðir og uppgjöf þess sem hefur enga lausn.  Þegar vandamálið er stærra en að finna lausnina er alltaf niðurstaðan eins og hún varð hjá þessum aðilum sem gátu ekki samið án aðgerða þess sem er úrræðalaus.

Óþroskaðar leiðir til lausnar gera það brýnt að flengja hressilega báða aðila!

"Við erum vægast sagt mjög óhressir" segir formaður Fíf og er móðgaður.  En að mis-nota aðstöðu sína til að knýja fram hluti er sem sagt þroskuð samningaaðferð?  Fengum loforð um alvöru samningamenn!  En svona framgangsmóti er yfirleitt aðeins möguleg leið þeirra sem geta stöðvað allt og alla með aðgerðum. Fárra í lykilstöðu í samfélaginu. Um leið þeirra sem eru með meir en meðallaun eða meira.

Er ekki kominn tími á nýjar leiðir við samningagerð?  Það er alltaf vitað um lengd samninga en lítið gert fyrr en komið er að ögurstundu og hægt að hóta með aðgerðum.  Afhverju er ekkert gert?  Það þarf auðvitað tvo til að ná samningum. 

Algengast virðist vera að með rörasýn horfa á allt sem aðilar eru ekki sammála um! En það er of oft stærsti og mikilvægasti hluti samninganna.  Heitir ekki þáttur "24" en það er alltof oft móttó samningsaðila.  Njótum þess að vaka og gerum svo í svefngalsanum samninginn sem við gátum gert í upphafi. Þessi "24" spennuþáttaraðferð er löngu úrrelt!

Það er til fólk sem kann og ættu að vera til þekktar aðferðir sem gera þetta sífellda hryðjuverkabrölt óþarft.

"Loftur Jóhannsson, formaður samninganefndar flugumferðarstjóra, lýsti í Kastljósi Sjónvarpsins í kvöld miklum vonbrigðum með ríkisstjórnina, sem hann sagðist hafa bundið miklar vonir við sem stjórn hinna vinnandi stétta. Sagði hann ríkisstjórnina hafa látið undan hvatningu stjórnarandstöðuþingmanns um að fremja mannréttindabrot og vísaði þá til þess, að Kristján Þór Júlíusson, þingmaður Sjálfstæðisflokks, lýsti þeirri skoðun í samtali við mbl.is í gærkvöldi, að setja ætti lög á deiluna."

Stór orð um mannréttindabrot hjá ríkisstjórn hinna vinnandi stétta segir Loftur.  En hinir vinnandi stéttir eru á fleiri stöðum en hjá fámennum hópum í lykilstöðum til hryðjuverku.  Ábyrgð þeirra sem stjórna stendur á breiðari grunn en áðurnefndum hagsmunagrunni.

En ábyrgð beggja aðila er jöfn! Ábyrgð til að semja er hjá báðum á meðan samningar eru í gildi og klára málið með góðum fyrirvara.

Stór orð og hótanir eru aðferðir sem er hvorugum aðila til sóma.  Lýsir frekar stöðnun við að finna leiðir og uppgjöf þess sem hefur enga lausn.  Þegar vandamálið er stærra en að finna lausnina er alltaf niðurstaðan eins og hún varð hjá þessum aðilum sem gátu ekki samið án aðgerða þess sem er úrræðalaus.

 

Dýrkeyptar aðferðir þeirra sem kunna ekki að semja á "raunverulegum" forsendum!

Aftur er verkfall og mikil óþægindi fyrir farþega sem ætla nota flugið þennan morgun.  Áratugum saman höfum við átt met í verkföllum vegna getuleysi til að vinna að málunum "eðlilega" á samningstímanum.  Það virðist vonlaust að verða á eitt sáttir um að verkfall sé ekki farsæl leið fyrir neinn í raun. Oftast hafa allir tapað og við þekkjum slíkar niðurstöður.

Löngum hefur verið til siðs að kröfurnar séu þrisvar sinnum hærri en líklegt samkomulag og tilboðin eru lægri en lág.  Það er úrrelt að þurfa að fara þessa leið auk þess sem hún er í raun svolítið kjánaleg.  Börn eru nær raunveruleikanum í samningum sínum við fullorðna.  Afhverju þessi ótrúlega aðferð þegar fullorðnir semja sín á milli.

Auðvitað gæti komið til verkfalls í einstaka tilvikum hjá ákveðnum láglaunastéttum en slíkt á að vera óþarfi í nútímahugsandi samfélagi jafnræðis.

Draumakjaftæði segir einhver, en afhverju? Afhverju bíða með samninga þar til á síðasta dag og byrja með heilt úthaf á milli aðila?  Afhverju þessi sífelldi samanburður við útlönd?  Afhverju eru stéttarfélög ekki að þrysta af alvöru á matarverð, húsnæðisbætur, lágmarkslaun og slíka hluti af festu allt árið.  Í þessum þáttum liggur hin raunverulega búbót þeirra sem eru illa launaðir enda hægt að stýra endurgreiðslum og tekjuviðmiða. 

Stéttarfélög eru að verða að einhverskonar klúbbum vellaunaðra sem eru í góðri fjarlægð frá raunveruleikanum.  Stéttarfélögin þarf líklega að breyta og færa inn í nútímann! Góð byrjun það.

Áhrif á þúsundir flugfarþega

Nálægt hverju, einhverskonar snertilendingu? Hverjir geta leitt okkur til raunverulegrar lendingar?

Enn hefst umræðan um fötin sem hinn nakti keisari er ekki enn í klæddur.  Hringsól um "ekki neitt" umræða í tómarúmi einskisins og sífelldar afsakanir,  réttlætingar því óttinn við breytingar er öllu yfirsterkari.  Sífelld leit eftir lausn sem hinir geta samþykkt!  Alltaf verið að taka ábyrgð á viðbrögðum viðsemjenda á okkar kostnað.  Útskýringar sem fletja aðrar útskýringar út og gera að engu það sem fyrir var haldið.  Einhvern veginn verður botninn þynnri og þynnri um leið og byrjað er að fletja deiglegar skoðanir og hugmyndir út með endurteknu tali um það sem var í raun "ekki neitt". 

Formenn mæta í Silfur Egils og enn er karpað um hver sé bestur í að vera verstur og hvers sé ábyrgðin.  Þið gerðuð þetta, þið sögðuð þetta, hugsuðuð þetta og þið ætlið örugglega að gera þetta "ekki eins og við viljum" heldur eins og þið viljið.  Þið eruð verst ykkur er alls ekki trúandi til eins né neins!

Ekkert,  við skulum taka saman höndum og vinna að lausn þessara mála. Ekkert,  við skulum leggja deilur um dægurþras og eigin metnað til hliðar og vinna sameiginlega að "við" lausn hagsmunamál okkar sem þjóðar. 

Nýjar leiðir án nýrra hugmynda, hugsana og nýs fólks leiða aftur á gamlar slóðir.  Það er að gerast núna að sama fólkið sem setið hefur í forsvari jafnvel áratugum saman heldur að það geti notað gömlu aðferðirnar til að komast nýjar leiðir á nýjan áfangastað.   Þeir "nýju"  formenn sem litið hafa ljós dagsins koma úr gömlum uppeldisbúðum eldri hugmynda, hugsana og framkvæmda flokka sinna og hafa ekkert nýtt til málana að leggja.

Þap fylgir því átök, sársauki og efasemdir að stíga upp úr gömlum hjólförum og fara nýjar leiðir.  Það þarf hugrekki til að hætta að spóla í sama pyttinum og styra farteskinu upp úr þeim djúpu hjólförum sem það er komið í. Hann er fúll pytturinn sem við erum að sulla í núna.

Það þarf nýtt fólk til að leiða okkar þessa nýju leið.  Ef litið er yfir flokka og fólk er lítið um ný andlit sem hafa þennan sjaldgæfa eiginleika að tindra af hugrekki, ákefð og löngun til breytinga.  Ég vil sjá tilfinningapólítík, sjá leiftrandi hugsjónir velta gamla hagsmunapólítík um koll og flotta formúlubílstjóra keyra hugmyndavagni okkar á nýrri braut í átt að nýjum og ferskum lausnum.  

En hvar er fólkið sem getur leitt okkur áfram ásamt auðvitað stórum hópi hugsjónasmekkfullra hugmyndasmiða. Því enginn einn gerir þetta en forustusauð þarf.

Þar sem ég er enn í stuðningsliði VG auglysi ég eftir ykkur gott fólk.  Vissulega er ég gamall stuðningsmaður hugsjónamannsins af Grímshaganum en við erum nú báðir að komast á vitringaaldurinn?  Ein er þó þarna sem leiftrar í eigin hugsjónakrafti má vera að hennar tími sé að koma.  Eða hvað segist um það Guðfríður Lilja?

„Vorum nálægt samkomulagi“

Þjóðaratkvæðagreiðslan! Fyrirmynd og fyrirmyndarleysið!

Enn rís Ólafur Ragnar upp og nær vinningnum! Þau sem tapa eru forsætis- og fjármálaráðherra með afstöðu sinni til málefnisins.  Má vera að það sé ákvörðun hvers og eins hvort hann kýs eða ekki en formenn ríkisstjórnarflokkanna eru ekki venjulegir kjósendur.  Þau eru fyrirmynd um hvernig við notum lýðræðislegan rétt okkar til að segja álit okkar á ákveðnum málefnum.

Forsetinn svaraði vel spurningunni um markleysi kosningana! Markleysið og tilgangsleysið sem formennirnir tala svo mikið um.

Markleysan er nú ekki meiri en það að greiða á atkvæði um gildandi lög um Icesave,  segja já eða nei! Auk þess hefur þessi leið beitt hollendinga og breta miklum þrýstingi og breytt áliti margra útlendinga á málefninu.

Því miður hefur framganga forsætis- og fjármálaráðherra gert það að verkum að þau koma út úr þessu í tapi.  Vantraust og efasemdir birtast um getu þeirra til að fara nýjar óhefðbundnar leiðir til þess að efla land og þjóð.

Við virðumst þurfa algjöra endurnýjaða forustu til að halda áformum "búsárhaldarbyltingarinnar" áfram og í fararbroddi.

 

Ólafur Ragnar búinn að kjósa

Steingrímur ólíklegur! Jóhanna situr heima!

 Hvorki Jóhanna Sigurðardóttir, forsætisráðherra, né Steingrímur J. Sigfússon, fjármálaráðherra, gera ráð fyrir því að kjósa í þjóðaratkvæðagreiðslunni um Icesave!!!

Get hér endurtekið blogggið frá því í morgun og ekki virðist vanþörf á!!!!  Þetta heitir þjóðaratkvæðagreiðsla og forsvarsmenn þjóðarinnar eru í háæruverðugu þunglyndi yfir að fá ekki sínum vilja framgengt!!! Hvernig eiga þessir aðilar að geta leitt okkur áfram inn á nýja farsæla en hugsanlega mjög erfiða leið?  Ekki vil ég aðra flokka en hugsanlega annað fólk sem stýrir skútunni!! Einhvernveginn hefur ekki nýhugsunin sem átti að skila sér með "búsárhaldarbyltingunni" komist inn í hugmyndasmiðja þessa fólks.  Enda staðreynd að eftir að í áratugi hafa spólað í sama farinu er erfitt að komast upp úr hjólförunum og sjá nýjar leiðir birtast. Það fylgir því alltaf sársauki að breyta um kúrs en ef við stígum ekki inn í sársaukann í gegnum óttann við breytingar gerist barasta ekki neitt!!!!!!  En reynsla annarra þjóða sýnir að yfirleitt þarf nýtt fólk sem er óskemmt af fyrri afrekum til að vera í fararbroddi fyrir nauðsynlegum oft sársaukafullum samfélagslegum breytingum.

"Mér finnst þetta markleysa og finnst mjög dapurlegt að fyrsta þjóðaratkvæðagreiðslan frá stofnun lýðveldisins verði um lög sem þegar eru orðin orðin úrelt. Í ljósi þess sé ég engan tilgang í að taka þátt í þessari atkvæðagreiðslu," hefur Fréttablaðið eftir Jóhönnu.  En er ekki ljóst að forsætisráðherra mundi mæta ef málefnið væri henni þóknanlegt?  Þessi afstaða er of augljóslega reiði, gremju- og vonbrigðisafstaða sem ekki er gott leiðarljós fyrir kjósendur sem hugsanlega enn eru í óvissu um afstöðu sína.

Það á ekki að vera talinn markleysa að mæta á kjörstað.  Að mæta er lýðræðislegur réttur og skylda finnst mér.  Mæta og taka afstöðu á kjörstað - það að skila auðu er afstaða!!

Ummæli forsætis- og fjármálaráðherra hafa verið á "kantinum" svo að segja! Forgöngufólkið hefur ekki verið upplitsdjarft að mínu mati.  Er það ekki ljóst að fyrst eftir synjun forseta um staðfestingu laga um Ice-save fór hjólið að snúast okkur í hag?  Með nýju samningafólki, erlendum kunnáttumanni og ákveðni fór eitthvað að gerast.  En eins og  ég hef áður sagt bjartsýni verður alltaf að vera í fararbroddi.  Á það hefur skort í alltof miklum mæli.  Margt hefur breyst en það hefur verið eins og hafi þurft að neyða ríkisstjórnina áfram þessar nýju leiðir. Ég hef alltaf verið hlynntur félagslegum- vinstrisinnuðum hugsjónamiklum ríkisstjórnum en nú er farið að skorta þessa þætti.

Það er að mínu viti skylda að mæta á kjörstað.  Hvað þá ef viðkomandi aðilar eru í forsvari fyrir okkur og fyrirmynd sem við eigum að geta litið upp til.    Með, á móti eða autt breytir engu ábyrgðin liggur í að nota rétt sinn.

Það eru skyr skilaboð sem koma úr kjörkössunum.  Skilaboð til allra sem munu gera mikið fyrir land og þjóð.

Það er of dýrkeypt að láta ekki hjartað ráða för!!

Steingrímur: Ólíklegt að ég kjósi

Jóhanna þetta er ekki nógu gott!!

"Mér finnst þetta markleysa og finnst mjög dapurlegt að fyrsta þjóðaratkvæðagreiðslan frá stofnun lýðveldisins verði um lög sem þegar eru orðin orðin úrelt. Í ljósi þess sé ég engan tilgang í að taka þátt í þessari atkvæðagreiðslu," hefur Fréttablaðið eftir Jóhönnu.  En er ekki ljóst að forsætisráðherra mundi mæta ef málefnið væri henni þóknanlegt?  Þessi afstaða er of augljóslega reiði, gremju- og vonbrigðisafstaða sem ekki er gott leiðarljós fyrir kjósendur sem hugsanlega enn eru í óvissu um afstöðu sína.

Það á ekki að vera talinn markleysa að mæta á kjörstað.  Að mæta er lýðræðislegur réttur og skylda finnst mér.  Mæta og taka afstöðu á kjörstað - það að skila auðu er afstaða!!

Ummæli forsætis- og fjármálaráðherra hafa verið á "kantinum" svo að segja! Forgöngufólkið hefur ekki verið upplitsdjarft að mínu mati.  Er það ekki ljóst að fyrst eftir synjun forseta um staðfestingu laga um Ice-save fór hjólið að snúast okkur í hag?  Með nýju samningafólki, erlendum kunnáttumanni og ákveðni fór eitthvað að gerast.  En eins og  ég hef áður sagt bjartsýni verður alltaf að vera í fararbroddi.  Á það hefur skort í alltof miklum mæli.  Margt hefur breyst en það hefur verið eins og hafi þurft að neyða ríkisstjórnina áfram þessar nýju leiðir. Ég hef alltaf verið hlynntur félagslegum- vinstrisinnuðum hugsjónamiklum ríkisstjórnum en nú er farið að skorta þessa þætti.

Það er að mínu viti skylda að mæta á kjörstað.  Hvað þá ef viðkomandi aðilar eru í forsvari fyrir okkur og fyrirmynd sem við eigum að geta litið upp til.    Með, á móti eða autt breytir engu ábyrgðin liggur í að nota rétt sinn.

Það eru skyr skilaboð sem koma úr kjörkössunum.  Skilaboð til allra sem munu gera mikið fyrir land og þjóð.

Það er of dýrkeypt að láta ekki hjartað ráða för!!

Jóhanna ætlar ekki á kjörstað

Einhvern veginn - fljótandi á sprengjusvæði rekandi stefna?

"Munum alltaf bregðast einhvern veginn við" segir Steingrímur J. en hvað þýðir þetta?  Verður að segjast að ekki er þetta traustvekjandi yfirlýsing.

Tilboð breta og hollendinga er á skjön við það sem hafði verið rætt.  Sem þýðir væntanlega að ekki hefur verið hlustað? Sendinefnd íslendinga ekki tekin alvarlega. 

Hvernig væri að standa í alla fætur og tala upphátt um "dirty business" stefnu útlendingana. Ég er seinþreyttur til leiðinda en þetta er nú orðið alveg ágætt!  Kominn tími til að svara og segja þetta er lokatillboð Íslands. Takið því eða gleymið samkomulagi.  

Mér finnst fremur óþægileg þessi tilfinning af því að standa pínu allsber fyrir framan viðsemjendur okkar og biðja um skýlu. Eins og nekt sé skömm en ekki eðlileg.  Það sýnist fremur líklegt að við munum valsa allsber um evrópu og segja einfaldlega þetta gengur einfaldlega ekki svona! Við skömmumst okkur ekki fyrir nekt okkar og erum tilbúin til að bjóða upp á okkur þar til viðunandi klæði fást. 

Langsótt samlíking? Hugsanlega en er ekki allt þetta mál orðið langsótt, þreytandi og komin tími til að senda lokasvar. Opið lokasvar í stórum fjölmiðli? Einfaldlega hætta þessum pólístiska í þykjustunni kurteisa sandkassaleik og sprengja blöðruna.

Vilja 2,75% álag á vexti

Saga af risavaxinni heimsku eða hugleysi ásam ótrúlegri meðvirkri framkomu íslendinga?

Greinin er skrifuð 8. jan. sl. og birt í Morgunblaðinu 19. febr. og sett hér inn til fróðleiks í dag.  En á enn vel við það sem er að gerast í dag!!

Bretar og hollendingar ganga eins langt eða stutt og íslendingar leyfa! Það þarf tvo í tangó og þar af leiðandi minnst tvo aðila til að koma á gagnkvæmum viðskiptum. En í meðvirkniskasti og ótta við höfnun eru Íslensk stjórnvöld að taka alla ábyrgð á sínar og okkar herðar. Ráðgjafi Íslands Eva Joly sagði eftirfarandi í viðtali „ að hún hafi fengið það staðfest frá höfundum Evrópureglugerðar um innstæðutryggingar að reglunum hafi ekki verið ætlað að taka á eins djúpstæðum vanda og bankahrun heillar þjóðar vissulega er. Hún segir reglugerðina meingallaða og það sé ástæða vandans. Íslendingar hafi því öflug rök fyrir því að ábyrgðin sé ekki eingöngu Íslands.“

Ef ég í græðgi minni legg pening inn á áhættureikningi verð ég að gera ráð fyrir að það geti brugðið til margra átta.  Ég græði eða tapi! 

Breskur og hollenskur almenningur sem fór í þessi gagnkvæmu viðskipti bera sína ábyrgð.  Bresku- og Hollensku ríkin ber sína ábyrgð á snemmbærum greiðslum sínum til eigenda Ice-save reikninganna.  En bretar og hollendingar ætluðusér alltafað rukka íslendinga um þessa aura. Og plan þeirra var alveg að ganga upp þar til Ólafur Ragnar gerði þetta voðalega, hann sagði nei.

Við þessi stórhuga meðvirka þjóð ætluðum fram að þessu að taka kaleikinn og teyga í botn þann beiska mjöð sem i honum er.  Hvað svo sem sagt er í fyrirsögnum erlendis er hópur af aðilum þar sem sjá ótrúlegu framkomu breta, hollendina og ESB gangvart smáríkinu Ísland.  Og  skilja ekki auðmýkt íslendinga og óttann við að segja nei.  

En þorum við að segja nei?  Þorum við að segja þetta er framkoma sem við líðum ekki. Megum við  taka okkar pláss í samfélagi þjóða. 

Gengið hefur verið yfir okkur.  En aðeins vegna þess að við leyfðum það. Við höfum ekki með fullorðins hætti sett mörk og sagt nú er nóg komið.  Eins og hjá vanvirkri fjölskyldu er sjáflsvirðingin löskuð.  Til að fela lélega sjálfsvirðingu og  ótta við höfnun heimsins,  ef við setjum mörk, setjum við í gang allskonar leikrit.  Með handrit sem skrifað er af minnimáttarkennd og eigingjarni sjálfsvorkun.  Einhvern veginn sjáum við ekki út yfir kvíða og leyndum ótta.   Best að  borga,  þetta reddast og allt vegna óttans við höfnun  tveggja þjóða sem eru að nota kænsku og afl til að ná sínu fram.

Við viljum borga en ekki á hvaða kjörum sem er.  Hér gildir gagnkvæm ábyrgð og eðlilegir viðskipta hættir eiga að ríkja.  Við erum tilbúin til viðræðna um gagnkvæm viðskipti siðmenntaðra þjóða. Hugmynd Evu Joly um óháðan erlendan  sérfræðing til að leiða viðræðurnar er athygli verð.

En íslenska fjórflokkakerfið hefur í  meðvirkni sinni verið að stefna í þessa átt síðustu áratugi.  Siðferðislaus valdagræðgi flokka og einstaklinga hefur  leynt sem óleynt verið í fararbroddi.  Þar af leiðandi hefur litil sem engin samvinna milli flokka verið nema þegar flokkurinn hagnast á því.  Hugsjónin hefur glatast í meðvirkri framkomu vanvirkrar fjölskyldu sem samanstendur af fjórum einstrengislegum aðilum (flokkum) sem hugsa um sig fyrst og síðast.  Brotin sjálfsmynd flokkana,  óöryggi um tilgang sinn, aldagömul minnimátttarkennd þjóðarinnar er farartálmi sem erfitt er að komast yfir.

Þegar svona er í gangi græðir engin allir tapa hægt og rólega án þess að tekið sé eftir því. Og það hefur gerst hér. Engin hefur viljað sjá þennan bleika fíl í stofunni sem fjórflokkarnir eru. Og hægt og sígandi höfum við stefnt að feigðarósi. Sagt af og til „þetta reddast“ og gert skurk til að bjarga fyrir horn og svo til öryggis farið gömlu þekktu ál-leiðina þótt oft væri hún samvisku- og siðferðislega erfið. En ekki rugga bátnum ekki biðja um breytingar sem við augljóslega sjálfir græðum ekki á strax. Þegar engu er breytt, breytist ekkert og með útlit hetjunnar siglum við af glæsimennsku í strand.

Núna er tími til að gera alvöru breytingar.  Samvinna án landamæra er algjört skilyrði fyrir bættum hag okkar.  Á Alþingi verður að leggja fjórflokkakerfið ásamt minniflokkunum  niður  og allir starfa sem ein heild.  Yfirlýsing um slíkt á að liggja frammi og þjóðstjórn mynduð.  Og erlendir sérfræðingar verða að vera inn á gafli hjá okkur.  Kunningjasamfélagið erenn  of sterkt og við verðum að horfast í augu við að sjálf erum við þessvegna  ekki fær um að laga það sem þarf.

Í stað ásakandi tal forsætisráðherra og sjálfsvorkunnartón ríkisstjórnarinnar verður að koma bjartsýni.  Nýr tónn verður að heyrast frá Íslandi til íslendinga sem og annarra þjóða.  Ábyrgar yfirlýsingar um vilja okkar til að standa við okkar en á forsendum sem við ráðum við verður að koma.  Við verðum að byggja um nýja mynd erlendis af Íslandi.  Skrif í erlend blöð, viðtöl við bjartsýna leiðtoga og ný ábyrg sjálfsmynd Íslands verður að ná til allra hvar sem þeir eru.

En fyrst og síðast þurfum við bjartsýna, upplitsdjarfa leiðtoga sem þora að fara nýjar leiðir af festu og  koma okkur áfram veginn til betri framtíðar.   

Grunur um leynimakk

Verður þjóðin alltaf að þvinga fram breytingar?

Bretar fallast á breytingar! Lækkun vaxta og væntanlega aðrar breytingar okkur til bóta? Verð að segja þetta hefur gengið treglega.  Það er eins og að þjóðin hafi ásamt forsetanum þurft að neyða stjórnmálafólkið inn á nýjar leiðir.  Ekki hafa þau sjálf viljað það.

Enn er:

Ótrúlega mikið að varðandi gegnsæi gagna í fyrirtækjasölum bankana. 

Gríðarlega greitt fyrir skilanefndir mér er sama hvað er gert erlendis í þessum málum.

Hvergi sjáanlega verið að reyna að byggja upp raunverulegt  traust milli þjóðar og stjórnenda.

Þörf á að reka "liðið " til að gera viðeigandi ráðstafanir varðandi húsnæðismál og framtíðarstefnu þar sem eignarvitleysan er endurskoðuð .

Sama fólkið að "poppast"  upp pínu hér og þar og finnst eðlilegt að vera beggja vegna borðs.

Siðferðið langt á eftir og þroski til að skynja vilja og löngun fólks til raunverulegrar breytinga týnt.

 

Listin er langur en allt snýst um traust.  Snýst um að við sjáum og finnum heiðarleika einhversstaðar í orðum og augum þeirra sem stjórna skútunni.  Ef ég finn að viðkomandi er heiðarlegur gagnvart eigin hugsjónum og skoðunum og sá heiðarleiki birtist í starfinu þá líður mér betur.

Einlægni, heiðarleika, auðmýkt, já ég skil og finn það sem þið finnið svipinn,  mig langar að upplifa þetta miklu sterkar, oftar og sjáanlega hjá þeim sem eru að vinna í okkar málum hvar sem það nú er. Það glittir af og til í þetta sá skilning og einlægni hjá forsætisráðherra í viðtali um daginn.  Svakalega komst allt miklu betra til skila þannig.   Þetta er leiðin og hún verður ekki farin öðruvísi en í mikilli auðmýkt fyrir land og þjóð. 

Það má alveg gera mistök! Bara viðurkenna þau og sjá lausnina og tala um hana.  Þá erum við að halda áfram veginn.  Erum ekki að spóla í misvitrum hugmyndum heldur láta á reyna sameiginlega hvað við getum.

Og eitt í lokin, hvernig má það vera að ekki er tekið mun alvarlegra á öllu forvarnarstarfi.  Hvernig má það vera að ekki er verið að þétta félagslega, fjárhagslega og tilfinningalega öryggisnetið. Hvernig má það vera að niðurskurður í heilbrigðis- og félagslegakerfinu er svona furðulega beittur og ótengdur framtíðarsýn og raunveruleika skynjun?

Eru allir að bíða eftir að vandi fjölskyldna og einstaklinga verði nánast óbærilegur.  Hvar er í raun og veru,  verið að  byrgja brunninn varðandi málefni allra sem eru atvinnulausir og aðstandenda þeirra. Allra sem eru í vandi með húsnæðismálin sín og ég tala nú ekki um gengistryggðu lánin sem varð að lögsækja vegna til að sjá eitthvað gerast.

Þetta og margt sem tengist félagslegu og tilfinningalegu öryggi okkur hefur legið í dróma. Bögubósar hafa of lengi fengið að ráðskast með líf okkar. Tökum völdin og breytum samfélagi okkar í samfélag okkar. 

Bretar fallast á eftirgjöf